Nasze Morze Bałtyckie........................

Co 20 minut na świecie ginie jeden gatunek ryb...................

Na podstawie badań Stacji Morskiego Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego z którego wyczytaliśmy 

Dlaczego giną gatunki fauny i flory Bałtyku

Do najważniejszych informacji jakie aktualnie nauka stara się społeczeństwu i rządzącym przekazać, należy nowy ranking zagrożeń degradacji bioróżnorodności morza. Definiując je i ustalając listę od pierwszoplanowego do dalszych, wskazuje się na siłę ich destrukcji dla naturalnych elementów ekosystemu. Warte dodatkowego podkreślenia jest to, iż wymienione zagrożenia najczęściej współwystępują. Jednak wiele z nich może także samodzielnie odgrywać poważną rolę destrukcyjną. Wszystkie są efektem złego zarządzanie zasobami przyrody.

ierarchia zagrożeń zasobów i naturalnej różnorodności gatunkowej morza.

1. Fizyczne niszczenie, fragmentacja i likwidacja siedlisk:

• całkowite (np. budowa umocnień brzegowych, falochronów, polderów, wydobywanie piasku i kruszywa, tworzenie pogłębionych torów wodnych);
• częściowe (np. refulacje brzegów, niszczenia dna przez trałowanie, wypłukiwanie makrofitów).

2. Nadmierna eksploatacja zasobów żywych i nieożywionych:

• nadmierne połowy gatunków przemysłowych dokonywanie zmiany struktury zasobów; nadmierne połowy przynęt (ryb i skorupiaków); przyłów gatunków chronionych i rzadkich;
• eksploatacja makroglonów (np. krasnorostw i brunatnic);
• eksploatacja podłoża (np. wydobywanie piasku).

3. Eutrofizacja i zanieczyszczenia:

• antropogeniczne przedostawanie się do ekosystemu morza nadmiaru biogenów i materii organicznej, prowadzące do zmian troficznych (wzrostu żyzności), zmian chemicznych (np. ubytków tlenu) i fizycznych (spadek przejrzystości wód, wzrost osadów);
• wprowadzanie do środowiska morskiego: toksycznych dla organizmów substancji chemicznych (np., związków typu DDT, PCB, metali ciężkich, substancji ropopochodnymi, leków); szkodliwych elementów fizycznych (np. odpadów komunalnych, przemysłowych oraz militarnych), zanieczyszczeń mikrobiologicznych.

4. Introdukcje i inwazje gatunków nie rodzimych:

• zarybienia (celowe)
• zawleczenia, ucieczki z hodowli (przypadkowe)
• semi-naturalne inwazje przez poszerzenie zoogeograficznego zasięgu występowania pod wpływem antropogenicznego udostępniania nisz w nowym-sąsiednim siedlisku.

Przyczyną złego zarządzania zasobami morza i nieskutecznej ochrony jego naturalnej różnorodności gatunkowej jest:

• Niedostateczna wśród rządzących jest wiedza o morzu i powinnościach jego ochrony w skali międzynarodowej (w tym słabe wypełnianie podpisanych zobowiązań).
• Brak ochronnych aktów prawnych adekwatnych do aktualnej sytuacji bałtyckiej przyrody i wiedzy naukowej na jej temat
• Nieprzestrzeganie obowiązującego a prawa oraz brak egzekwowania kar za wykroczenia i przestępstwa wobec środowiska naturalnego morza.
• Złe wyposażenie i usytuowanie w strukturze administracji państwowej jednostek odpowiedzialnych za nadzór nad ochroną zasobów morza.
• Brak kontroli Ministerstwa Środowiska nad eksploatacji przyrodniczych zasobów morza (zasoby ryb morskich i rybołówstwo znajdują się w gestii resortu rolnictwa)
• Polityczne lekceważenie spraw dotyczących potrzeb ochrony przyrody w ogóle a ochrony zasobów morza w dwójnasób.

Lemury Katta

Lemury katta stosunkowo dużo czasu spędzają na ziemi, nie oddalając się jednak zbytnio od swoich drzew, gotowe do natychmiastowego powrotu w przypadku najmniejszego zaniepokojenia. Aktywne wyłącznie w ciągu dnia.

Po 4,5-miesięcznej ciąży samica rodzi 1–2, rzadziej 3 młode, które wczepiają się w futro na brzuchu matki i wiszą tam, nie krępując swobody jej ruchów, do ukończenia 2 tygodnia życia. Po tym okresie przechodzą na grzbiet rodzicielki i zostają tam do momentu osiągnięcia sprawności pozwalającej im poruszać się wraz z grupą. 30 do 50% młodych ginie przed osiągnięciem pierwszego roku życia. W niewoli odnotowano lemura katta żyjącego 25 lat. Zarówno samce jak i samice posiadają gruczoły nadgarstkowe wielkości około 1 cm znajdujące się na wewnętrznej powierzchni przedramienia prawie 25 cm powyżej stawu nadgarstkowego. Obie płcie posiadają również gruczoły w okolicy odbytu. Samce dodatkowo, gruczoły ramienne na górnej części klatki piersiowej. Służą one do znakowania terytorium i ustalania hierarchii. Znane są również walki z wykorzystaniem ogonów przesączonych zapachem z gruczołów nadgarstkowych oraz ramiennych, podczas których rywal eksponuje swój ogon machając nim 

w kierunku przeciwnika.